காட்சிப் பிழை..!

 காண்பதெல்லாம் காட்சிப் பிழை ஆனது..

கிறுக்கல்கள் எல்லாம் கவிதை ஆனது..

விக்கல் கூட இங்கு விமர்சனம் ஆனது..

அடிக்கடி முகம் மாற்றும் நண்பர்களைக் கண்டு

கனிணி கூட கவலைப் பட்டது..!

தனியாக சிரித்த அவர்களைப் பார்த்து

"smilies" கூட இரக்கப் பட்டது...

முகத்தை மாற்றி முகவரியை மாற்றி

ஆண் பெண்ணாய், பெண் ஆணாய்..

அவதாரம் எடுக்கும் அற்புதம் நடக்குது...!

நண்பா.... 

முக நூலில் முகத்தைக் காட்டி

அக வாழ்வில் முகத்தை இழக்காதே...!

சோரம் போன
துப்பாக்கி
வீரம் பேசுகிறது...
அவனின்கண்ணீர்
திராவகமாய் மாறி
நாளை
இராணுவத்தின்
முகம் அழிக்கும்...

(அமெரிக்க இராணுவம் வியட்நாமில்
அப்பாவி மக்களைகொன்று குவித்த போது எடுக்கப் பட்ட படங்களில்இதுவும் ஒன்று.- முத்தாரம் புகை பட கவிதை போட்டியில் நான் எழுதி பரிசு பெற்ற கவிதை. 1991 ல்.)

பதினெண் கீழ்கணக்கு..!

ஊடல் முற்றி ஓர் நாள் என்னவள்
காடு தாண்டி அவளின் கூடலூருக்கு சென்றுவிட்டாள்..!

அன்பின் ஆரணங்கவளை அழைக்க
ஆரண்யம் தாண்டி சென்றேன்..

நடைவழி பயணத்தில்
நாலடியார் அங்கு வந்தார்..!
நாட்டு நடப்பை பேசிக் கொண்டே

நான்மணிக் கடிகைப் பாதையில்
இன்னா நாற்பதை சொல்லிக் கொண்டே
அவளின் இனியவை நாற்பதை எண்ணிக் கொண்டே
களவழி நாற்பதைக் கடந்த போது
காற்வழி நாற்பது கை நீட்டி அழைத்த்து..!

ஐந்திணை ஐம்பதும்
திணைமொழி ஐம்பதும்
ஐந்திணை எழுபதோடு ஆர்ப்பரித்து நின்றது
திணைமலை நாற்பதும் திசை காட்டி நின்றது..!

அங்கே திருக்குறள் தென்றல் வீசும்
திரிகடுகச்சாரலில்-என்
ஆசாரக் கோவையவள்
அழகெழிலாய் நின்றாள்..!

என் பாரி அவளுக்கு
பழமொழி நானூறும் சொல்லி
சிறுபஞ்சமூலம்.. கரம் பிடித்து
முதுமொழிக்காஞ்சிக்கு
அழைத்து வந்தேன்...

அவளில்லா என் வாழ்வு
வலக்கை இழந்த நிலை
வருத்தமாய் உணர்த்திட்டேன்..

ஏலாதிப் பட்டினத்தில்
அவளுடன் ஏகாந்தம் தினம் துய்த்து
கைந்நிலை உணர்த்திட்டேன்..

பதினெண்கீழ்கணக்கு நூலணைத்தும்
பகிர்ந்து கொண்டே..
பால் நிலவு எழிலவள்
ஊடல் களைந்தாள்..
கூடல் மொழி பொழிந்தாள்..!

பத்துபாட்டு..!

முத்தமிழின் ரெத்தினமே
வைரமணி சித்திரமே
மூவேந்தர் வளர்த்த
செந்தமிழின் சிறு நகையே..

நீ
திருமுருகாற்றுப்படை நடத்தி
பெருநாற்றுப் படை எடுத்து
சிறுபாணாற்றுப் படை கடந்து
பெரும்பாணாற்றுப் படை வென்று
முல்லைப் பாட்டு பாடி
மதுரைக் காஞ்சிக்கு வா..

நெடுநல் வாடையில் நெகிழ்ந்து
குறிஞ்சிப்பாட்டில் முகிழ்ந்து
பட்டினப்பாலையில் மகிழ்ந்து
மலைபடுகடாமில் மனமேந்தி.....

பத்துமாதம் சுமந்த உன் தாய்......
பத்துப் பாட்டோடு விழித்திருக்கிறேன்
விரைந்து வாடா... என் வீரத்திரு மகனே..!

தேன் சிட்டு..

அலகூட்டும் 
அழகுச்சிட்டு
அதரம் தொட்டு
அமுதூட்டும்
தேன் சிட்டு..

கூடு விட்டு
மரமமர்ந்து
கொஞ்சுகிற
பஞ்சு சிட்டு..

வெண்பட்டு
மேனிசிலிர்க்க
விழி காட்டும்
வழி சென்று
களிப்பூட்டும்
கவிச்சிட்டு..

செல்லமாய்
மெல்லமாய்
சிநேகிதமாய்
காதலின்
கரு சொல்லும்
சின்ன தேன் சிட்டுக்கள்...!

போர்க்களத்தில் பூவொன்று..!

இடைவிடாத 
குண்டு மழைகளுக்கிடையில் 
எனை அழைத்தாய்..

அச்சம் தவிர்த்து
ஆறுதல் தேடினாய்
நெஞ்சில் இடம் தந்து
நேச மழை பொழிந்தேன்..

என் ஆண்மை வாசத்தில்
அடைக்கலமானாய்...!

விழிநீரைத் துடைத்துவிட்டு
மொழியில்லா மெளனம் காத்தாய்..

தொட்டு தொட்டு உனை ரசித்து விட்டு
விட்டு விட்டுப் போக மனதில்லை..

எல்லை கடந்து போகிறேன்..
ஆதலின் உன்னிடம் எல்லை மீறாமல் போகிறேன்..

புரட்சி விடியலில்
பூபாளம் இசைக்க
நெடும்பயணம் செல்கின்றேன்..

காதல் அழைக்கிறது
கடமை தடுக்கிறது...
காத்திரு என்
பாசச் சுடர் மதியே...

துப்பாக்கி ஓசை அடங்கி
நமக்கென்றொரு
நாடு மலரும்
நாள் வரை காத்திரு
என் காந்த மலரழகே..!

எட்டுத்தொகை இலக்கியம் வெல்வோம் வா..!

குறுந்தொகையாய் நீ வந்தாய்.. 
நற்றினையாய் நானானேன்...
பதிற்றுப்பத்தில் கரம் பிடித்தோம்..
ஐங்குறு நூறாய் 
பரிபாடல் பாடினாய்...
கலித்தொகையாய் 
வியந்து நின்றேன்..!
அக நானூறு படைத்த நாம்
புற நானூறும் படைத்துஎட்டுத்தொகை இலக்கியம் வெல்வோம் வா..!!

மதுஓவிய மாதுமலர்கள்

அழகின் தளும்பல்களில்
ஆசைச் சுனை அவள்

என்னைக் களவு கொள்ள
கனவு பூத்த பேரழகி

பார்க்கிறாள்..பரிதவித்து போகிறேன்
சிரிக்கிறாள்...சிதைந்து போகிறேன்

மகரந்தகுழல் நீட்டி
மணம் தொடுகிறாள்...கனிந்து போகிறேன்

அவளின் அடுக்கடுக்கான அழகில்
அங்கமெங்கும் தன்னியல்பு விட்டுக் குழைய

சிலம்புச் சலங்கைகட்டி ஆடுகிறாள்
சிந்தையெங்கும் சிதறுகிறது ..என் மன மாணிக்கப்பரல்கள்

அவள் வதன அழகு தேடி
என் முகம் நான் புதைக்க...இவள்
அதிமென்மையவளோ
அதிநுண்மையவளோ

வண்ணத்தாவணி முந்தானை விரித்து
என்வாசம் வசம் செய்யதவளோ

உல்லாச தென்றல் விரித்து
உயிராடும்பிரியம் கூட்டி
ஊண் அமுதம் உருகச் செய்து

நித்தில  ஒளிவீசி.....

நித்தம் என் கனவு ஆடும் பேரழகியலே

நீ என்ன
என்னில் துளி வாங்கி
தூளியாடி.....

என்னைகளவு கொண்டு
கட்டில் தொட்டிலாடும்...கார்முகில் தாய்மையோடி

என் நேசச் சூலழகி....!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

கவிதை - " சுந்தரி கதிர்."

பொத்தி வைக்க
இடமில்லாமல் தவிக்கிறது..
ரகசியங்கள்.!

நட்சத்திரங்களைக் 
காவல் வைத்து
நிலாப் பெண் தூங்கினாள்..!

மஞ்சள்

உன் பேரை சொன்னது
அந்த கொஞ்சும்
மஞ்சள் பூ...!

...உன் முகவரி சொன்னது
அந்த கொஞ்சும்
மஞ்சள் நிலவு...!

உன் நேசம் சொன்னது
அந்த கொஞ்சும்
மஞ்சள் விளக்கு..!

உன் காதல் சொன்னது
அந்த கொஞ்சும்
மஞ்சள் முகம்...!

மெளனத்தை மொழியாக்கித் தா...!

உன்
மெளனத்தை மொழியாக்கித் தா...
ஆயிரம் கவிதைகள் எழுதிடுவேன்..!
பார்வையாலே அபிநயத்தை தா..
எல்லோரா ஓவியமாய் தீட்டிடுவேன்..!
இதழாலே ஒரு முத்தம் தா...

அழகு சிலையாக

உனை நான் வடித்திடுவேன்..!

உன் இதயத்தை எனக்காக தா...

என்னையே உன்னிடத்தில்
தந்திடுவேன்...!

இரங்கற்பா...

புழுதி படாத நிலாவே... நீ
புறப்பட்டு விட்டாய்...
நான் புலம்பித் தவிக்கின்றேன்..!
உனக்கு இரங்கற்பா எழுத
என் விரல்கள் சம்மதிக்கவில்லை...
எனினும் எனது
ஞாபகத் தாஜ்மகாலாக
இக்கவிதாஞ்சலி இருக்கட்டும்...!

விடுகதை

நீ ...
ஒரு சிறுகதைதான் என நினைத்தேன்.ஆனால்
தொடர்கதை ஆனாய்..
உன்னை விடுகதை என நினைத்தேன்...நீயோ
என்னை விடாக்கதை ஆகி விட்டாயே..!

பெண்மைப் பூக்கள்..!

பிரபஞ்சப் பூந்தோட்டத்தில்
மலர்ந்த பெண்மைப் பூக்கள்..
வர்க்கப் பேதத்தால்
கருகிப் போயின...

குடும்பப் பத்திரிக்கைப் போர்வைப்
போர்த்தி நடுப் பக்கத்தில்
அரை நிர்வாணத்தைஆடையாய் ஆக்கி
வியாபாரம் இங்கு விரசமாய் நடக்குது...!

எழுத்தாளன் படைக்கும் பெண்கள்
கூடஅடிமையாய் இங்கே அவதரிக்கின்றனர்...
ஓவியன் தீட்டும் தூரிகை
கூடகவர்ச்சியை மையமாக்கிக் கருத்தரிக்கின்றனர்...

குட்டக் குட்ட குனிந்து
கொண்டேபெண்கள் கூட்டம் குனிந்தே நடக்குது...
கல்லானாலும் கணவன்
என்றேபெண்மைகள்
இங்கேமெழுகாய் உருகுது...!

சொர்க்கத்தின் திறப்பு விழா...!

உன் விழியசைவில்
என் இதயம்தனை
தந்து விட்டேன்...

உன் இதழோரம்
கம்பரசம்
பருகி விட்டேன்...

இனி நாளைய
உதயம்
உனக்காகத்தான்...

சொர்க்கத்தின்
திறப்பு விழா
நமக்காகத்தான்...!

எங்கே போனாய் ....?

இந்த உலகம் எனக்கு
வெறுமையாய் ஆனபோது நீ
ஆறுதல் தந்தாய்....
கண்டெடுத்தேன் முத்தை என்று
நான்முகம் மலர்ந்த போது
காணாமல் போய் விட்டாய்....
இந்த உலகம் எனக்கு
மீண்டும் வெறுமையாய்....
எங்கே போனாய்
என் நிலவு பெண்ணே....

ஒரு போராளிக்கு...

தோழா...

தாலாட்டுக் கேட்டது போதும்..

மரணம் நம்மை தாலாட்டும் காலம்

வந்து விட்டது...

தினம் நீ தரிசனத்திற்காக

காத்திருந்தது போதும்...

மரண தரிசனம் காணும் நாள்

நெருங்கி விட்டது...

உன்னை நீ

அலங்காரப் படுத்திக் கொள்ளாதே...

நமக்காக அங்கு

அலங்காரப் பாடைகள்

தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறது...

தோழா.. புகைப் பிடிப்பதை நிறுத்து..

நம்மை விரைவில் புகை சூழப் போவது

உனக்குத் தெரியாதா..?

இளைப்பாறாதே...

நீண்ட இளைப்பாறலக்கு

தயார் செய்து கொள்வோம் வா...!

இன்றைய மாலை மரியாதைகளுக்கு

மயங்கி நிற்காதே...

நாளை உன் மரணத்திற்கு வரும்

மாலைக்குத் தான் மரியாதை உண்டு..!

இன்றைய இருள்களின்

குளிர்ந்த இன்பங்களை விட

நாளைய பகல்களின்

வெப்பங்கள் மகத்துவம் மிக்கது..!

என்னை புதை...

மரணத்திற்கு முன்பே
என்னை புதை
உன் இதயத்தில்...